Adoracja jest dla mnie przebywaniem w intymnej bliskości Boga, jest poddaniem się Jego ciszy, zachwytem Jego delikatnością i bezbronnością. Adoracja jest powrotem duszy do swego spokoju (Ps.116), jest prostym byciem „jak niemowlę u swej matki” (Ps. 130). To czas zatrzymania, nic nie robienia, a jednocześnie czas szczególnie intensywnego działania łaski. To zgoda, by Jezus ogarniał mnie swoją miłością i mnie przemieniał. Moje trwanie na adoracji jest najczęściej dosyć trudne. Po szaleństwie codziennego zabiegania trudno jest zatrzymać się, wyciszyć, przyjąć zewnętrzne ubóstwo Eucharystii. Jest to dla mnie czas doświadczania własnych słabości, zmagania się z rozbieganymi myślami, które w ciszy adoracji dają o sobie znać ze szczególną siłą, zmęczeniem. To moje trwanie wydaje się być niekiedy zupełną porażką, czasem straconym, pozbawionym sensu. Wtedy staje się dla mnie adoracja błagalnym wołaniem. Bliskie temu mojemu wołaniu są słowa pieśni: „O światłości przysłoniona rzuć mi Twój promienny blask, o Dobroci nieskończona otwórz dla nas skarby łask. Chlebie życia przeobfity nasyć duszy mojej głód, Boski ogniu tu zakryty rozgrzej serca mego chłód.”